‘Ik wil zo graag nog van betekenis zijn’ zegt meneer Horst. We zitten met een aantal bewoners aan tafel. Voor ons staat de koffie en de thee en op een schoteltje liggen nog een paar frou-frou’tjes onaangeroerd. We spreken met elkaar hoe het is om hier te wonen. Hier in het verpleeghuis.
Al pratende is er van alles op tafel gekomen. Het eten is lekker vinden de meesten. Ze zijn het er allemaal mee eens dat de zorgmedewerkers veel voor hun doen, maar ze merken ook wel dat ze druk zijn. Ze zijn blij met de tuin en het terras waar ze kunnen lopen en lekker onder de parasol kunnen zitten en een mevrouw geeft aan dat ze het mist dat ze zelf haar panty kan kopen of het zakje snoep voor als de kleinkinderen op bezoek komen.
Zo passeren er allerlei opmerkingen van bewoners met dementie die hier wonen. Dat allemaal door de ene vraag: ‘Hoe is het om hier te wonen?’ We maken een rondje langs alle bewoners die aanwezig zijn en iedereen kan zijn zegje doen. Dat levert mooie gesprekken op en soms raakt het ook.
Zo heeft meneer Horst even moeten nadenken voordat hij antwoord gaf. Het was stil in de woonkamer en iedereen wachtte geduldig. ‘Ik wil zo graag nog van betekenis zijn’ zei hij uiteindelijk. ‘Ik wil zo graag nog van betekenis zijn’ terwijl hij de zin herhaalt, zie ik anderen knikken.
Daar denk ik later aan terug. Van betekenis zijn. Hoe waardevol is dat.
We stellen onszelf vaak de vraag hoe we goede zorg kunnen geven en hoe we ervoor kunnen zorgen dat iemand hier prettig woont. Maar misschien is de belangrijkste vraag wel: Hoe kunnen we ervoor zorgen dat iemand van betekenis blijft?
Want ieder mens wil ertoe doen.
Ook hier.
