‘Ik ben net een stoplicht’ ze zegt het ineens. Het is rustig in de woonkamer. De meeste bewoners zijn aan het rusten op de eigen kamer, maar Janny zit bij mij aan tafel. Zij leest een tijdschrift en ik ben bezig met het schrijven van de rapportage.
De klokt tikt op de achtergrond en de koffie die ik zojuist aangezet heb, pruttelt. Sereen moment in de woonkamer. Straks komen de meeste bewoners weer naar de huiskamer, schenken we de koffie in, komt de wisseling van de dienst en de overdracht.
Nu even niet. Nu is het rustig.
‘Ik ben net een stoplicht’ zegt Janny ineens. Ik leg mijn pen neer en kijk Janny aan. Ik vraag me verwonderd af hoe ze ineens op deze opmerking komt. Janny kijkt me lachend aan. Ze frunnikt aan haar vest. Haar wenkbrauwen gaan omhoog, alsof ze me aanmoedigt om te begrijpen wat ze zegt.
‘Ah’ ineens begrijp ik het. ‘Je rode vest?’ vraag ik. Janny knikt. ‘Ik ben net een stoplicht, iedereen moet voor mij stoppen’. Dan moeten we samen lachen. Heerlijk toch, dat je je gedachten lekker laat gaan en dat je al frunnikend aan je vest ineens die gedachte tevoorschijn kan toveren. Dat je rode vest je laat bedenken dat je net een stoplicht bent en dat iedereen voor jou moet stoppen. Even voorrang op een plek waar je zoveel al met anderen moet delen.
Ik wil verder gaan met waar ik mee bezig ben en pak de pen weer op. Ik zie mijn mouw, een groene mouw. Vandaag draag ik een groen vest. Ik voel ineens hetzelfde plezier naar bovenkomen als Janny.
‘Janny, bij jou stoppen ze, maar bij mij lopen ze hard weg’ en ik wijs naar mijn eigen vest. Janny kijkt naar haar vest en dan naar die van mij. Nu moet ze nog harder lachen.
De koffie is er door. Het moment is voorbij, maar de glimlach blijft nog even hangen. Dit soort momenten kleuren de dag en vandaag is dat groen.