‘Voor jou bid ik als eerste’ zegt ze opgetogen. Erna is in een vrolijke bui. Ze loopt heen en weer. Een beetje statig, een echte dame. Haar haar is netjes gekapt en zo wandelt ze mij voorbij.
Erna woont al een tijdje bij ons. Ze kan breeduit vertellen over haar huis en mooie tuin en over het werk dat ze altijd heeft gedaan. De laatste tijd gaan gesprekken met haar moeizamer. Ze is meer in gedachten en aanwezig in haar eigen wereld. Soms loopt ze je voorbij en lijkt ze dwars door je heen te kijken.
Als Erna je wél ziet, groet ze. Dat doet ze door even een klein knikje te geven en dan glimlacht ze minzaam. Verhalen over de tuin zijn er niet meer, maar ik vraag me af of ze daar in gedachten wel eens rondwandelt. Langs de appelbomen en het tuinperk met sierlijke rozen.
Ik gun haar die wandeling. Haar wandeling door de tuin. Langs de plekken waar ze blij van wordt en waar ze van geniet. Tegelijk vind ik het schrijnend om haar zo diep verzonken in haar dementie aan te treffen in de gang. Haar alsmaar heen en weer wandelen, handen op de rug, blik vooruit.
‘Ik bid voor iedereen hier’ zegt ze ineens als ik naast haar sta, terwijl ze even stilstaat voor het raam en naar buiten tuurt. Dat verrast me. Ik had ingekleurd dat ze in gedachten in haar tuin was, maar blijkbaar heeft ze oog voor de medebewoners en misschien ook wel voor de collega’s die haar verzorgen.
Dat past ergens ook wel bij mijmeren en wandelen in de tuin. Dat de voorbijgangers in je leven ook jouw gedachten passeren. Met al hun eigen verhalen en situaties en dat je als vanzelf ook bidt voor ze. Ik vind dat mooi.
‘Ook voor mij?’ kan ik niet laten om te vragen. Ze lacht breeduit: ‘Voor jou bid ik als eerste’ en dan wandelt ze verder. Soms verdwijnt ze voor mij, in haar dementie. Tegelijk staat ze ineens onverwachts dichtbij. Dichtbij de mensen om haar heen.