‘Kom, laten we belletje gaan trekken’ zegt mevrouw Van Delden. Ik stap net uit de lift en zij loopt naar me toe. Meestal zwaait ze even of ze pakt mijn hand vast. ‘Blijf je bij me?’ is een veelgehoorde zin de laatste tijd.
Mevrouw Van Delden loopt veel. Ze heeft niet meer zoveel rust in zich om lang te zitten. Voorheen zat ze graag in de stoel voor het raam en dan keek ze naar alles wat er zich buiten afspeelde. Als ik aan het einde van mijn dienst richting het fietsenhok liep, stond ze me geregeld uit te zwaaien. Een vriendelijke lach op haar gezicht.
Nu staat ze op uit haar stoel, zoekt toenadering en verlangt de bevestiging dat jij met haar meeloopt, dat je bij haar blijft. Soms loop ik even een eindje met haar op, dat vindt ze fijn. Onvermijdelijk komt daar het moment dat ik haar achterlaat op de woning, dat mijn hand haar hand loslaat. Als ik wegloop, weet ik dat ze straks weer zal opstaan. Weer aan de wandel gaat, op zoek naar….
Ja wat zoekt ze? Iemand die haar vasthoudt? Een gevoel van veiligheid? Zoekt ze grip op iets wat ze steeds meer kwijt is? Het zet me aan het denken en het raakt me.
‘Kom, laten we belletje gaan trekken’ en even denk ik dat ik het niet goed heb verstaan. Ze ziet mijn vragende blik en zegt het nogmaals: ‘Kom, laten we belletje gaan trekken. Toe, daar heb ik echt zin in’. Ik hoor het dus goed en ik kan het niet laten om te lachen. Zij lacht met me mee en steekt haar arm in die van mij. Ze kijkt me baldadig aan.
‘Ja, daar heb ik ook wel zin in’ zeg ik. Gewoon even uit dat vaste patroon stappen en doen wat niemand van je verwacht. Net als vroeger als klein meisje, die spanning in je lijf voelen als je gedrukt hebt op de bel van iemand in je buurt. Hard wegrennen en achter de struiken spieken of de deur opengaat en iemand erin getrapt is.
We zijn niet gaan belletje trekken, maar we delen even diezelfde herinnering. Samen, arm in arm en een brede glimlach op onze gezichten. ‘Belletje trekken’ in alles waar ik haar niet altijd kan begrijpen, vinden we elkaar hierin. Gewoon even kattenkwaad uithalen, omdat dat stiekem best wel leuk is.