Wachten op de laatste zucht, de laatste ademhaling. In het verpleeghuis maken we dit geregeld mee. Naasten die waken, soms dagen en nachten achter elkaar. De stilte rond een bewoner die niet meer bij bewustzijn is, kan zwaar en beklemmend voelen.
“Hoort ze me nog? Weet hij dat ik er ben?” Het zijn vragen die vaak gesteld worden.
Ik denk dan terug aan een bijzonder moment tijdens een nachtdienst. Halverwege de nacht had ik de echtgenote gebeld; haar man ging zichtbaar achteruit. Ze was op leeftijd, maar ze kwam meteen en bleef de hele nacht aan zijn zijde.
Hij reageerde niet meer, maar haar hand rustte onafgebroken op zijn hand. Ze depte zijn voorhoofd, maakte zijn lippen vochtig. Af en toe liep ik binnen om te kijken hoe het ging. Er hing een serene rust in de kamer. Wanneer er even tijd was, ging ik bij haar zitten. In die korte momenten deelde ze herinneringen aan hun lange huwelijk, aan de man van wie ze langzaam afscheid aan het nemen was.
Toen mijn dienst erop zat, liep ik nog even naar binnen om gedag te zeggen. Mevrouw stond naast het bed en streek zacht over zijn wang. Op dat moment opende hij zijn ogen en bewoog zijn lippen. Hij tuitte ze, alsof hij haar nog één keer wilde kussen. Ze boog zich naar hem toe en gaf hem een kus. Terwijl ze weer rechtop kwam, overleed hij in haar armen.
Een waardevol moment. Waken en wachten op de laatste zucht werd een waken en ontvangen van een laatste kus.